Gece Hikayeleri – 1


Sonsuzluktu adı sanki…

Geçmezdi hiç şehrin göbeğindeki o kaldırımdan. Sebebini bilmediği bir haykırış kopardı içinde o geldiğinde aklına ama o denli severdiki yalnızlığı…

.

Yalnızlık onun için gecenin karanlığında bir ateş yakmaktı, aydınlatmaktı zifiri karanlığı… Yakmaktı sigarasını bir yandanda yudumlamaktı dünden kalan yarım şarabı.

Hiç tam içemedi o şarabı. Hep dünden yarım kalmışlıkları vardı hiç tam yaşayamadı dününü ve hiç tam olamadı bugünü…

Ogün yine yalnız vurdu kendini sokaklara, kendi topuk seslerinden başka ses yoktu sonsuz karanlıkta. Sokak lambalarını saya saya yürüdü… yürüdü… yürüdü…

Evet yine gelmişti o kaldırıma, yine sebepsizce görmezden geldi yürüdü yolun ortasından önüne baka baka…

Neydi onu korkutan ?

Açtı yarım şarabını hüzünlü dudaklarının arasına koydu sigarasını, çaktı çakmağını…

Çakmağın verdiği ışık bıçak gibi yırttı karanlığı… Isıttı içini… Şarabından bir yudum ve sigarasından bir nefes… bir nefes daha… Sanki her nefesinde yalnızlığını çekiyordu içine! Yarım kalmışlıkları…

Hüzünlü dudaklarından döküldü iki kelime… “özledim seni”…

Mehmet Kaan Mete

646 Görüntüler

Yorumlar